Δεκέμβριος 2025 – Εφετείο Πατρών: Μείωση διατροφής τέκνων

Εφετείο Πατρών: Μείωση διατροφής τέκνων και υποχρέωση μητέρας να επιστρέψει στο πατέρα το ποσό των 11.500,00 ευρώ κατόπιν αποδοχής αιτήματος επαναφοράς στην προτέρα κατάσταση (914 ΚΠολΔ)

Εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 439/2025 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, δια της οποίας έγινε δεκτή η έφεση του εντολέα μας – πατέρα δύο αγοριών, και εξαφανίστηκε η πρωτοβάθμια απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, δια της οποίας είχε υποχρεωθεί ο εντολέας μας να καταβάλει διατροφή στην μητέρα, ως ασκούσα την επιμέλεια των ανήλικων τέκνων, και για λογαριασμό των τέκνων, συνολικού ύψους 1.300,00 ευρώ μηνιαίως για αμφότερα τα ανήλικα τέκνα. Ειδικότερα, κατ’ αποδοχήν του σχετικού λόγου έφεσης του εντολέα μας, στηριζόμενου στην διάταξη του αρ. 527 ΚΠολΔ, υπολογίστηκε και η συνεισφορά της μητέρας στην διατροφή των ανήλικων τέκνων, με αποτέλεσμα να μειωθεί η οφειλόμενη διατροφή εκ μέρους του πατέρα, στο ποσό των 900,00 ευρώ μηνιαίως για αμφότερα τα τέκνα, ηλικίας 12 και 10 ετών αντίστοιχα. 

Επιπλέον, ο εντολέας μας είχε υποβάλει με το δικόγραφο της έφεσής του, αίτημα επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση κατ’ άρθρον 914 ΚΠολΔ, και ειδικότερα αιτήθηκε να υποχρεωθεί η  εφεσίβλητη – μητέρα να του καταβάλει το χρηματικό ποσό της διαφοράς που θα προκύψει εάν από το ποσό που είχε ήδη καταβάλει ως διατροφή των  ανήλικων τέκνων  κατά την επίμαχη διετία (δυνάμει της πρωτοβάθμιας και προσωρινώς εκτελεστής απόφασης), αφαιρεθεί το (χαμηλότερο) ποσό που τυχόν ήθελε επιδικασθεί από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο ως χρηματική συνεισφορά του για τη διατροφή των  ανήλικων  τέκνων για το χρονικό διάστημα της επίδικης διετίας. Το Μονομελές Εφετείο Πατρών έκρινε ότι το ως άνω αίτημα του εντολέα μας, είναι νόμιμο και ουσία βάσιμο, καθώς αποδείχθηκε η εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης (ήτοι η εκούσια συμμόρφωση του εντολέα μας με το περιεχόμενο της προσωρινώς εκτελεστής πρωτόδικης απόφασης – υπό την απειλή εκτέλεσής της – και συγκεκριμένα δια των προσκομισθέντων αποδείξεων τραπεζικής πληρωμής) και υποχρέωσε την εφεσίβλητη μητέρα να καταβάλει στον εντολέα μας το ποσό των 11.500,00 ευρώ (που αποτελεί την διαφορά μεταξύ του ποσού που κατέβαλε ο εντολέας μας για την κρίσιμη διετία δυνάμει της πρωτοβάθμιας απόφασης που εξαφανίστηκε, και του οφειλόμενου ποσού δυνάμει της δευτεροβάθμιας απόφασης), νομιμοτόκως από την επίδοση της απόφασης. Επιπλέον, έκρινε ότι ο ισχυρισμός της εφεσίβλητης – μητέρας, ότι το επιπλέον καταβληθέν ποσό (δυνάμει της πρωτοβάθμιας απόφασης) έχει ήδη αναλωθεί για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών των τέκνων, προβλήθηκε αλυσιτελώς και δεν ασκεί κάποια έννομη επιρροή.