Ιούλιος 2026 – Τελεσίδικη ακύρωση διαταγής πληρωμής, ποσού 50.786,00€
Με την υπ’ αριθμ. 3272/2026 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, απορρίφθηκε η έφεση της αντιδίκου εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων κατά της εντολέως μας, την οποία είχε ασκήσει προς εξαφάνιση της υπ’ αριθμ.9405/2024 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (ειδική διαδικασία περιουσιακών διαφορών), επικυρώνοντας έτσι την πρωτόδικη απόφαση.
Ειδικότερα, με την υπ’ αριθμ.9405/2024 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, είχε γίνει δεκτή η ανακοπή μας κατά της επίμαχης διαταγής πληρωμής, για φερόμενη απαίτηση ποσού 49.289,00€, πλέον δικαστικής δαπάνης ποσού 1.497,00€ και συνολικού ποσού 50.786,00€, διότι, όπως τεκμηριωμένα προβάλαμε και παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της αντιδίκου, αποδείχθηκε ότι στο αντίγραφο της διαταγής πληρωμής που κοινοποιήθηκε στην εντολέα ήταν κενό το ονοματεπώνυμο του Δικαστή και είχε τεθεί μόνο η υπογραφή του, γεγονός που προκάλεσε δικονομική βλάβη στην εντολέα.
Όπως χαρακτηριστικά κρίθηκε με την πρωτόδικη απόφαση: «…Από το σύνολο των εγγράφων, που νόμιμα μετ’ επικλήσεως προσκομίζουν οι διάδικοι, τα οποία εκτιμώνται από το Δικαστήριο είτε για άμεση απόδειξη, είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, αποδεικνύεται ότι στο αντίγραφο της υπ’ αριθ. 1741/2019 διαταγής πληρωμής που επιδόθηκε στην ανακόπτουσα δεν αναγράφεται το ονοματεπώνυμο του του/της δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που την εξέδωσε. Από την επισκόπηση δε του ως άνω αντιγράφου της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής διαπιστώνεται ότι έχει τεθεί μόνο μονογραφή του/της δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που την εξέδωσε χωρίς να προκύπτει η ταυτότητά του. Η ανωτέρω έλλειψη προκαλεί δικονομική βλάβη στην ανακόπτουσα, καθώς η τελευταία, μη γνωρίζοντας ποιος/α δικαστής εξέδωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, στερήθηκε το δικαίωμά της να ζητήσει εξαίρεση του/της δικαστή στη δίκη της ανακοπής στην περίπτωση κατά την οποία θα είναι το ίδιο πρόσωπο. Επομένως, ο λόγος αυτός της ανακοπής πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος, εντεύθεν δε να γίνει δεκτή και από ουσιαστική άποψη η υπό κρίση ανακοπή στο σύνολό της και να ακυρωθεί η ανακοπτόμενη υπ’ αριθ. 1741/2019 διαταγή πληρωμής του/της Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ενώ παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων της ανακοπής (ΕφΠειρ 526/2003 ΔΕΕ 2004.59, ΕφΑθ 5824/2001 ΕλλΔνη 2002.189)…». Με την ως άνω απόφαση επιβεβαιώνεται η σημασία της αυστηρής τήρησης των δικονομικών προϋποθέσεων που διέπουν τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης και διασφαλίζουν την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων άμυνας του οφειλέτη.